Wie is … Rose-Rie Jansen

Er is mij gevraagd om, naar goed gebruik, mezelf als min of meer nieuw lid eens voor te stellen. Niet dat ik me nu echt een nieuw lid voel na ruim een jaar, maar toch, echt voorgesteld heb ik me inderdaad nog niet. Om maar bij het begin te beginnen, ik kom uit een muzikale familie. Mijn vader was dirigent van diverse koren en orkesten in Tilburg en omgeving en ook mijn broer heeft een conservatorium opleiding gehad. Ik ben dan ook opgegroeid met héél véél muziek, vooral klassieke muziek. Ik heb zelf mijn hele leven al gezongen, bij een kinderoperettekoor, middelbare schoolkoor, kerkkoor, operakoor, kamerkoor, enzovoorts. Allemaal koren waarvan mijn vader dirigent was. Na enige jaren een zangpauze te hebben gehouden vanwege drukke gezinsomstandigheden, begon het uiteindelijk weer te kriebelen. Via een collega kwam ik terecht bij het Zuid-Nederlands Kamerkoor (niet geleid door mijn vader!) en daar zing ik nog steeds bij. Als kind, nog op de basisschool, heb ik wat pianolessen gehad en op de middelbare school heb ik een poging ondernomen om wat viool te leren spelen. In beide gevallen is dat op niets uitgelopen helaas, en ik heb dan ook nooit enig muziekdiploma gehaald!
Maar in 2018 begon er toch iets te kriebelen. Opeens begon het besef te komen dat het zingen wel eens een keer zou kunnen ophouden bijvoorbeeld doordat je stem wat slijtage gaat vertonen! En wat dan? Dus ben ik gaan kijken of ik toch niet een instrument zou kunnen leren spelen! Als zoveel mensen dat kunnen, moet ik het toch ook kunnen dacht ik. Dus heb ik me wat verdiept in de instrumenten die nog te leren zijn op mijn leeftijd en kwam ik uit bij de klarinet. Alhoewel de saxofoon ook in aanmerking kwam, ging mijn gevoel toch net meer uit naar de klarinet, omdat die voor mij dichter bij de klassieke muziek kwam. Niet de makkelijkste keuze, maar dat bleek pas later! Langzaam maar zeker begon ik er best wel zin in te krijgen, maar ja, voordat je dan toch die beslissing neemt . . .   
En toen kwam ik Tonneke en Cora tegen. Beide dames kende ik nog uit het verleden en het was een leuke ontmoeting. Cora had met mij in het Tilburgs Kamerkoor gezongen en ze vertelde mij toen dat ze na het zingen hobo was gaan spelen. Van Tonneke wist ik inmiddels dat ze dwarsfluit speelt. Dus ik vertelde zo van mijn ideeën over het starten met het spelen van de klarinet en allebei tegelijk begonnen ze heel erg enthousiast te worden: “Want dan kon ik bij de NKH komen spelen”, en “Menen kon daar goed klarinettisten gebruiken!” En voor ik weer thuis was, had ik allerlei gegevens al op de mail binnen gekregen, inclusief het adres van een klarinetdocent. En tegen zo’n enthousiasme kon ik niets meer inbrengen. Dus ik ben dezelfde avond naar de docent gegaan en heb een klarinet aangeschaft. Ruim een jaar later werd ik lid van de NKH en speelde ik mijn eerste concertje mee  in de kerk in Tilburg Noord! Wat een ervaring! Het blijft tenslotte toch het leukst om samen te musiceren. Alleen op een kamertje studeren is nodig, maar het leukste is toch om samen ergens naar toe te werken.  Ik voel me inmiddels prima thuis in dit gezelschap! Het is een beetje jammer dat we nu in deze coronatijd niet gezellig wat kunnen nablijven, want dat is wel prettiger om mensen wat beter te leren kennen, maar ik ga er vanuit dat die mogelijkheid wel weer terugkomt! Ik hoop dan ook vooral nog lang mee te kunnen doen en ik denk dat mijn vader stiekem best trots is dat ik uiteindelijk toch nog zo ver ben gekomen . . . 

 

Rose-Rie 

Untitled_14

testbericht

testberichtje