Circle of Talent op het Factorium

Factorium bestaat dit jaar 150 jaar en viert dat onder andere met een groots feestweekend.

De Harmonieën van Tilburg die ook meer dan 100 jaar oud zijn, werden benaderd om mee te doen op 16 en 17 februari. Lauran van der Sanden wilde ‘Off the beaten Track’ laten spelen, een mars van nog net geen twee minuten.

Als mini-Harmonietje waren we op zaterdag 16 februari om half twaalf aanwezig op het Factorium om onze bijdrage te leveren aan de theatershow Circle of Talent, een show over de muziekgeschiedenis van de stad. We, dat zijn: Yvonne, Virgin, Els, Niek, Jo, Martin en ik, aangevuld met Monique (altsax), Bianca (piccolo) en Vincent (sousafoon) van l’Echo des Montagnes en Ilan (leerling van het Factorium) op klarinet.

Ons thuishonk was deze dagen de kamer van Lauran, die ons met veel enthousiasme welkom heette en met ons de muziek nog een paar keer doorspeelde en natuurlijk afstemde. Martin was onze tamboer-maître en had een mooie tamboer-maître stok van Peter Visser (de man van Yvonne) met schitterende flosjes en wat kale plekken, dus veel gebruikt. Bij de Stop & Go, het uitproberen van ons optredentje op het podium, zat Agaath Verspeeten (hoofd dans) in de zaal en zij heeft Martin voorgedaan hoe hij als tamboer-maître met de stok moest ‘zwaaien’.

Na de briefing over de praktische gang van zaken hadden we een paar uur vrij en zijn we lekker gaan lunchen. Niek heeft die tijd ook benut om nog even een echt zwarte broek te kopen, want hij moest samen met Martin centraal in het midden staan terwijl wij ons muziekje bliezen en in een halve kring rond hen stonden. Daar had hij niet op gerekend, want zijn broek was niet meer gitzwart en nu stond hij toch wel erg in de schijnwerpers.

Vanaf half vijf waren we weer in het Factorium te vinden, de generale kwam er aan. Lauran was zeer tevreden over ons optreden en zeker over Niek, die onmiddellijk, zoals afgesproken, na de laatste noot van het Kessels kwartet ging trommelen zodat wij het podium op konden marcheren. De zaterdagavond voorstelling was voor genodigden en volgens mij was het volle bak. De show had twee regisseurs/presentatoren, Bas Groenenberg en Mikko van negen jaar, een natuurtalent in de dop. Achter de schermen kwamen we steeds de backstage manager Gerrit Oldenburg (die wat leek op Hans van Manen) tegen, die regelmatig tot stilte moest manen en verder overal opdook behalve op het podium.

Toen het onze beurt was, betraden wij keurig ‘in het gelid’ het podium om daar onze mars te laten horen en Ilan zijn solo speelde. Bas vertelde daarna dat wij uit meerdere muziekverenigingen komen en gaf daarna de microfoon even af. Aan Yvonne vroeg hij: ”Wat biedt het Factorium aan muziekverenigingen?”, waarop zij antwoordde: “De eerste kennismaking met de echte muziekwereld”. Een geweldig antwoord! Aan het einde van de show moesten we allemaal (in totaal 140 man/vrouw) het podium op om een daverend applaus in ontvangst te nemen.

Even naar huis om te slapen en ontbijten om weer ons beste beentje voor te zetten voor nog drie shows. Tussen de bedrijven door raakten we ook aan de praat met Bas, de regisseur en Gerrit. Bas heeft een paar jaar op het Factorium gewerkt en kwam ‘even’ uit Amsterdam terug om deze show te regisseren. Virgin vertelde hem dat ze eerst dacht dat hij Erik de Zwart was. Hij wordt daar inderdaad wel vaker mee verward, zei hij. Van Gerrit kwamen we te weten dat hij een danscarrière achter de rug heeft bij het Scapinoballet, op zijn 34ste, op zijn hoogtepunt, gestopt is en nu al ruim 25 jaar als backstage manager optreedt.

Yvonne had tijdens het gala indruk gemaakt op Bas met haar antwoord, dus hield hij haar tijdens de drie shows de microfoon voor. “Even een vraag aan mijn grote vriendin: Van welke muziekvereniging ben jij?” Yvonne kwam op het idee, dat zij zou zeggen de NKH en ik (omdat ik naast haar stond en tijdens de galavoorstelling mocht beamen dat Verbunt ook een rol gespeeld heeft bij de NKH) dan de volledige naam zou zeggen en vermelden dat wij vorig jaar al 175 jaar bestaan en als variatie kon melden dat het dit jaar dus 176 is. Met stukjes en beetjes heb ik de hele show gezien, een groot gedeelte tijdens de generale en de rest in de backstage ruimte waar tijdens de laatste twee shows een schermpje stond met een blik op het podium.

Ik vond het een heel leuk en gezellig weekend, ook om mee te maken hoe je onderdeel bent van een show die ruim een uur duurt. Volgens mij hebben de bezoekers genoten van een heel afwisselende show. Het was een leuke sfeer en ook al had je veel tijd om wat rond te hangen, die tijd gebruikte je dan om een aantal harmoniemensen te spreken of andere bekenden of lekker buiten te gaan zitten.

Goed zes uur klonk het laatste applaus en konden we onze instrumenten op de kamer van Lauran inpakken. Natuurlijk werden we door Lauran op de hem bekende manier heel, heel hartelijk bedankt met kussen voor de vrouwen en een stevige handdruk en schouderklop voor de mannen. Een heel leuke ervaring: ik heb nog nooit zo’n kort optreden gedaan, maar het was wel vier keer en ook dat is nog nooit gebeurd. Al met al was het een weekendje uit in Tilburg, zonder logies en ontbijt, met als uitvalsbasis het Factorium.

Ria Britsia