Corona en muziek

Gemuilkorfd door coronamondkapjes strompelen we bijna een jaar van repetitie naar repetitie en met heimwee kijken we terug naar wat er voor ons in de muzikale analen stond opgetekend. Wat is er aan onze neus voorbij gegaan? Een en ander gaf Peter (dirigent) een kans om ons zoetgevooisde klanken te laten ontlokken aan onze goddelijke instrumenten die inmiddels bijna voorzien zijn van mondkapjes. Aerosolen ontsnappen niet aan het dichte netwerk en leggen het loodje. In de donkere spelonken van ons statige monumentaal pand oefenen secties in luisteren naar elkaar tijdens het spelen van de juiste noten. Een trouvaille van Peter en hij alleen kan onze vorderingen meten. Ondertussen zijn we verlost van Arsenal en consorten, terwijl we reeds bezig zijn met onze nabije toekomst: december 2021! Supertramp, Stevie Wonder (in België noemt men hem Stafke Mirakels) en Vive la France staan inmiddels op de lessenaar. Meer dan een jaar de tijd om een grandioos en explosief concert neer te zetten in de hoop tijdens een onverwacht en verdwaald concertje ergens halverwege het jaar een try-out te doen. Terug naar de dag van heden prijzen we ons gelukkig dat we elkaar kunnen treffen in de Stationsstraat waar we ons aanpassen aan het moment van de dag. Op een enkele muzikant na kunnen we trots zijn op onszelf wanneer we de wekelijkse repetitie volgen. Het enthousiasme van Peter, gesteund door onze bevlogen bestuurders, werkt aanstekelijk, terwijl hij peentjes zweet achter zijn plastieken scherm. Naar verluidt staat bij iedereen het muziekinstrument klaar om het op ‘welk en elk’ moment te bespelen. Voldoende mogelijkheden om de tijd te doden en gelukkig hebben we Bob Ross nog met zijn kalmerende en enthousiasmerende stem die ons op ons gemak stelt en uitdaagt de kwast ter hand te nemen.
Vooralsnog gaan we door met onze gezamenlijke hobby en houden we onze eer hoog. Toch? 

Geert