Muziek- en dansmiddag in behandelcentrum De Hazelaar in Tilburg

Voor het optreden van Sax-O-13 in het behandelcentrum de Hazelaar was men met velen uitgelopen om maar niets te missen. De gehele ontmoetingsruimte was ons domein en aan de rand van het geheel, zeg maar op de ‘eerste rang’, was het een geschuifel van belang om maar vooraan te zitten. Het liefst met koffie, thee en later met borreltje of advocaatje met een dot slagroom. Op de eerste rij zaten de onzDanspaargeerte vaste klanten, we herkenden ze nog van vorig jaar.
Met verwijzing naar vorig jaar heette Ellie Robben ons hartelijk welkom, waarna we met ‘Saxofoon- Jubilee’ de middag openden. Geduldig wachtte men op de rest van het programma, dat door Jos Notenboom voortreffelijk uitgelegd werd. In zijn betoog herkenden velen hun stukje muzikaal verleden. Een glimlach verraadde hen. Bij ons tweede nummer kwamen de dansers ten tonele. Hierbij moesten zowel de dames als de heren gevraagd worden. De vele vrijwilligers lieten zich niet onbetuigd. Op bekende muziek zoals ‘Castles in Spain’, ‘Lemon Meringue’, ‘Caribbean Summer’, zwierde men voorzichtig over de dansvloer. Alles bij elkaar voor ons een dankbaar plaatje van wat zich voor het orkest uitvouwde. Gaandeweg genoten orkest en publiek van elkaar. Dat straalden we uit, dat kwam onze uitvoering ten goede. We sloten het eerste blok af met het immer gevoelige ‘Sentimental Journey’ en de bekende Italiaanse lovesongs uit ‘Welthits aus Italien’. Uit dit eerste half uur bleek dat leeftijd geen rol speelt. Het gaat altijd om beleving. ‘Que Sera, Sera’!!

Na de pauze merkten we op dat men ongeduldig had zitten wachten. Met onze nieuwe nummers ‘Coolsville’, ‘Cuba Libre’, ‘Saxophone Dreams’, ‘Aux Champs Élysées’, ‘Yesterday’, ‘Blues and Dixie’ en ‘Ein Straus fur Dich’, bereikten we net als voor de pauze onze luisteraars, en de dansparen lieten zich opnieuw niet onbetuigd. Net als vroeger bij de rustige nummers.

Aan het eind van het concert dankte Ellie Robben ons en nodigde ons opnieuw uit voor een volgend keer. Het dankbare applaus daalde over ons neer met de bedoeling de reeds aangekondigde toegift te spelen. ‘Bella Italia’, hierbij gingen de handjes de lucht in. Zoals gewoonlijk sloten we de nazit af met een heerlijk en verdiend drankje.

Geert van Nunen