NKH meets … LMJ

 

Na de succesvolle muziekproeverij op zaterdag 30 maart, die hopelijk een flink aantal muzikanten gaat opleveren, brak zondag 31 maart aan, met een één uur vooruitgeschoven klok. Op naar de Theater De Boemel. Het theater waar een zichzelf respecterend gezelschap het podium bevolkt moet hebben. Al was het slechts voor de ervaring aldaar te mogen musiceren. Samen met Les Musiciens Joyeux, het accordeongezelschap onder leiding van Tom van Aarle, was het onze taak De Boemel vol te krijgen met gratis toegankelijk bezoek. Dit grote gezelschap wist de handen op elkaar te krijgen met gevarieerde accordeoncomposities. Aanstekelijke melodieën en ritmes uit hoofdzakelijk de Roaring Sixties volgden elkaar op.
Voor het wat serieuzere werk was het de beurt aan het Harmonieorkest van de NKH. Onder leiding van Peter Spierings speelden we een gevarieerd programma van pop, swing en licht-klassieke stukken. Samen met zijn dochter/zangers Alicia verzorgden we deze middag het repertoire. Haar doel is: Geld inzamelen ten behoeve van een project voor kansarme kinderen in Bolivia. Een waardig streven, waarvoor zij het woord kreeg.
Het changeren van podium leverde enig tijdverlies op waarmee we twee nummers voor het einde tot onze ontzetting geconfronteerd werden. We openden met ‘The King and I’, waarmee we ons visitekaartje afgaven voor de rest van de middag. Alicia’s stem flonkerde met haar vertolking van ‘Just give me a reason’ en later met ‘Annie’ getooid met oranje pruik en songfestival winner ‘Ding-a-dong’. Fijn voor haar dat het goed overkwam en in de hoop dat haar collecte voor de Boliviaanse kinderen het nodige geld oplevert, kwamen we na ‘La Storia’ en ‘La vita è bella’ in de richting van onze geplande apotheose met het swingende ‘Jump, jive an’ swing’ dat opgevolgd zou worden door ABBA’s ‘Thank you fort the music’ als toegift. Het mocht niet baten, want opeens klonk door de luidsprekers: “Dit is het laatste nummer.” Ontgoocheld dropen we van het podium af met ieder een eigen teleurstelling op zak. Een goed gevoel achterlatend voor onze prestatie was er zelfs geen tijd voor onze gebruikelijke nazit en in stilte zochten we somber de coulissen op. De nazit werd los van elkaar en verdeeld over de diverse etablissementen in de Spoorzone gedaan. Met dank aan organisatie en logistieke ploeg.

Geert van Nunen