Op naar de Loonse en Drunense Duinen!

herfstwandeling2016

 

 

 

 

 

 

 

 

Het was weer tijd voor onze herfstwandeling, die we gepland hadden op zondag 9 oktober. Een lekker herfstzonnetje en een goede temperatuur waren een goede start voor onze wandeling. Dit keer vertrokken we met z’n elven vanaf  herberg De Drie Linden, de witte route volgend. Hélène en Anne nordic-walkten en moesten hun tempo even aanpassen. Al snel ontstonden er groepjes die met wat afstand van elkaar allemaal de witte pijlen volgden. Regelmatig werd er even stilgestaan om ‘allemaal te verzamelen’. De weg werd dan vervolgd, meestal in andere samenstellingen en met anderen in de koppositie. Het was een gevarieerd landschap met wat rul zand, een verhard pad en dan weer een klein stukje waar je op het asfalt kon lopen. Maar …. op zo’n zonnige zondag  zijn er meer mensen op pad in de Duinen, van fietsers tot mountainbikers en andere wandelaars. We moesten een paar keer een mountainbike-pad oversteken en bij één pad voelde Virgin zich zo verantwoordelijk voor de veiligheid van de groep dat ze optrad als ‘klaar-over’. Hier scheurden vanuit een bocht een paar bikers ook nog een heuveltje af en hadden dus lekker vaart. Een vermeldenswaardig feit: voor het eerst in de herfst-lentewandeling-historie hebben we de route  zonder te verdwalen afgelegd! Op het terras van de Drie Linden installeerden we ons, nog steeds in het zonnetje, voor de koffie. Nemen we er wat bij? Natuurlijk! Hélène kon zich bedwingen en vond een het koekje genoeg. Dus werd het zeven keer een  Udenhoutse Broeder (met die mierzoete vulling) en twee keer limoncellogebak. Margreet, die naar het toilet moest, had wel doorgegeven dat ze gewone koffie wilde, maar was nog niet terug toen de serveerster onze ‘gebak’ bestelling opnam. Onderweg van het toilet naar onze plek vroeg de serveerster haar of ze ook iets bij de koffie wilde, ze werd door die vraag zo overvallen (niet wetend dat wij wel bijna allemaal wat besteld hadden) dat ze zei niets te hoeven. Dit vonden wij zo sneu voor haar dat we spontaan ons koekje aan haar afgestaan hebben. De koffie smaakte goed, het was gezellig, dus bestelden we een tweede ronde koffie. Margreet: “Neemt iemand er Grand Marnier bij?” Misschien een idee voor een volgende keer om een borreltje bij de koffie te bestellen! Het klinkt misschien een beetje afgezaagd, maar het was wederom een heel gezellige en gemoedelijke wandeling waar druk met elkaar gepraat werd, genoeg tijd om met deze en gene bij te praten. Voldaan vertrokken we weer huiswaarts met het verzoek om de lentewandeling wat langer te maken. Zes à zeven kilometer is voor iedereen goed te doen.

Ria Britsia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

duinenkoffiekoekjes2