Repetitieloos tijdperk

Allereerst hoop ik dat jullie allemaal gezond en wel deze, toch wel merkwaardige, periode goed doorkomen. Uiteraard geldt dit ook voor jullie naasten. Ik weet niet hoe jullie deze tijd ervaren, maar ik vind toch maar een rare gewaarwording. Hoewel alles natuurlijk in het niet valt tegenover het enorme verdriet in vele families als gevolg van het Coronavirus.

Maar toch! Familie en vrienden geen handen meer geven en niet omhelzen. Geen knuffels met (klein)kinderen. Visuele contacten verlopen slechts via Facetime of Skype. Bij de supermarkt op gepaste afstand in de rij voor een winkelwagentje, dat voor jou keurig gedesinfecteerd wordt en dan alléén naar binnen. Gesprekken voeren op anderhalve meter afstand. De bezorger die aanbelt, het pakket voor de deur legt en vervolgens drie stappen achteruit zet. Nagenoeg lege treinen en bussen. Geen festivals, geen sportwedstrijden, lege winkelstraten, om het nog maar niet te hebben over de gesloten scholen, wat thuiswerkende ouders weer een hoop geregel oplevert. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik kan het niet anders noemen dan surrealistisch.

Ondanks dit alles ervaar ik dit niet eens als het meest vervelend. Ik mis de (of liever gezegd mijn!) donderdagavond. Sinds 5 maart zijn we niet meer bij elkaar geweest! Ik mis het geluid van het Opstaporkest, als ik sta te wachten om de Mozartzaal in te mogen gaan voor onze repetitie. Ik mis mijn beide buurmannen in de trombonesectie, Henk en Martin. Ik mis het kopje koffie en het gezellige geklets in de pauze. Ik mis de after-repetitie-borrel en de daarbij horende pinda’s! Hoewel ik nooit heb gedacht dit ooit te zeggen: ik mis zelfs al die vergaderingen en besprekingen met de diverse besturen en commissies. Om kort te gaan: IK MIS JULLIE!!!

Ja, ik volg de muzikale verhalen over de diverse componisten van Peter Spierings met veel plezier. En ja, ik ontvang de vele nieuwe muziekstukken voor het Harmonieorkest en Vivace (de Muziekcommissies zitten niet stil), maar deze stukken alleen oefenen op mijn zolderkamertje, weegt niet op tegen het plezier van onze wekelijkse repetities. En sorry Peter Spierings (HO) en Henk (Vivace), ik kom er echt niet toe om elke dag mijn trombone uit de koffer te halen, terwijl ik dat wel zou moeten doen. Het is geen excuus, maar misschien komt het doordat ik geen vast (eind)doel voor ogen heb.

Beste medemuzikanten, ik hoop van harte dat jullie de toegestuurde stukken regelmatig bekijken en oefenen. Want, wanneer dan ook, we gaan t.z.t. het Top 2000-concert ten uitvoer brengen en dat moet een spetterend concert worden! Ik hoop van harte dat jullie gevrijwaard blijven van het Coronavirus. Blijf gezond en de voorgenomen maatregelen in acht nemen en kijk vooral (net als ik) uit naar het moment dat we weer samen muziek kunnen maken.

Peter Tuerlings