V.O.W. ‘Vrolijk Onder Weg’ Muziekgezelschap op reis (reisverslag in vijf delen)

 

 

 

 

 

 

 

Muziekinstrumenten-reisclub V.O.W. zonder Harmonieorkest op pad. Hun jaarlijks uitje.
Het zat er al een hele poos aan te komen, de harmonie had zijn jaarlijks uitstapje, het werd een heel speciale trip. Alleen de instrumenten gingen op pad. Een dagje zonder de eigenwijze muzikanten. Het zou een verademing zijn, even wat uitblazen, een frisse neus halen, koper werd gepoetst, er kwam nieuw kurkenvet op de saxen, rieten hadden rust en kregen een drupje olie op de pinnen en, heel belangrijk, de bierklep kreeg ook rust. Schrobbelèrgaoten kregen geen suiker om de randjes. Geen vette vingers op kleppen en gaten. Geen gezever.
“Waar gaan we naar toe?” fluisterde de fluit ongeduldig tegen haar buurvrouw, de eerste klarinet. Klarinet poetste wat aan haar grenadille tonnetje en wist “Ja”, “Ik ben net klaar en heb er nog niet over nagedacht.” “Weet jij het?“ “Nee”, zei de fluitiste een beetje dwars. “Ben jij al zover?” vroeg deze. “Ja hoor, ik wacht wel af” zei ze. “Nou, dan doen we dat samen” antwoordde de tweede klarinet. Gek genoeg waren het de bassen, die samen met de deftige euphonium graag wilden weten hoe het er bij stond. Gedrieën hadden ze een Elisabeth Bas-clubje en staken geregeld een havanna op, geflankeerd door een heuse Cubaanse rum, meestal gebeurde dat aan ‘Swirskaanten’ van het weekend. De piccolo had nog weinig in te brengen, zo’n klein ding begint pas mee te piepen en dan heb je niet veel te vertellen. Grote en kleine trommel, pauken, de hele ritmesectie stond geduldig met hun hebben en houwen te wachten met trillende vellen en resonerende bekkens van de spanning. De kleine trom zat nonchalant aan zijn snaren te pulleken. Hoe dan ook, hij geeft de maat aan en bepaalt het tempo, dus dat zal vandaag niet anders zijn. Zo had ieder instrument zijn of haar verwachtingen, geen bedenkingen.

 (wordt vervolgd)

 Geert