‘Vrolijk Onder Weg’ Deel 3 Muziekgezelschap op reis (reisverslag in zes delen)

De saxsectie van sopraan tot bas, die kan er wat van. Het gaat vaak van: Dadadda en tatata. “Speulen wètter stao. Dè staot er toch. Gullie spult allemaol wetter nie stao en dè doede gullie ammol  tegelèèk”. En weer eens had de dirigent gelijk. Het saamhorigheidsgehalte is erg groot bij die toetertjes. Veel kabaal, weinig wol, maar je kunt niet zonder ze. Hun muzikale versieringen zijn de slagroom op de taart, de suiker in de koffie, het neusje van de zalm en de kers op de ´Van der Valkse´ appelmoes. De trompetten zaten opgepoetst te blinken. Het zou voorwaar gaan schitteren en schetteren. Hun dempers staan er vaak met de ziel onder de arm werkloos bij. Herinneren we ons de momenten dat ze nodig waren? Het zwaar koper leeft zich altijd lekker uit en ze weten dan niet wat piano is. “Piano, dat is zo’n breed apparaat met van die zwarte en witte toetsen”. “Meej de pedaole kunde de muziek dempen en laoten galleme”Hilariteit alom. De hoorns waren erg rustig vandag. Hun tweede natuur. Gezeten op het pluche van de busfauteuils zaten ze een beetje veloursachtig te luisteren naar het gekwebbel. Een vleugje rood op de konen en rond de beker. Enkele tuba’s en de bariton. Baritons, familie van de saxhoorn omdat ze conisch geboord zijn, laten alles aan zich voorbij gaan. Een beetje spelen met ventielen en kleppen. De dag zou lang duren.
De concertmeester, een welgewaardeerd seniore klarinettist, stelde zich naast de trompetten op als reisleider. Hij leidt zoals hij speelt, let op nuances, details en vooral op zijn maten. Getweeën stapten de instrumenten in, met een driekwartsmaats hupje naar de hoogste tree, in marstempo naar de achterste stoelen. Zo vulde de bus zich. Lichte en zware instrumenten hadden hier en daar bij het instappen een kontje nodig. De ritmesectie bood zich belangeloos aan. Instrumenten olieden zich nog met een laatste druppel ventielolie, de saxen een likje kurkenvet en met de zeemleren lap nog eenmaal de natte luchtpijp en blaashals opgedroogd, de laatste druppels van de generale daarmee opzuigend. 

(wordt vervolgd)

 Geert van Nunen