Wandeling 11

 

 

 

 

 

26 maart: de eerste dag van de zomertijd! Alle wandelaars waren op tijd bij de parkeerplaats voor een wandeling door landgoed Huis ter Heide bij De Moer. De zon liet het nog afweten, terwijl de weersvooruitzichten ook s morgens al zon aangaven. Een aantal mensen was zo verstandig geweest om handschoenen mee te nemen. Toen ook onze gids Virgin gearriveerd was, konden we op pad. Dit keer deden we de rode route, die Virgin en ik, zoals gebruikelijk, al voorgelopen hadden om de kans op mislopen wat te verkleinen. Met dertien mannen en vrouwen liepen we het eerste stuk door de open vlakte, waar we de frisse kou trotseerden. Regelmatig vormde zich een doorloop groep op kop en een wandel groep op gepaste afstand, met stops onderweg om weer te verzamelen. Het leek eenvoudig om op de rode bordjes te letten, maar de doorloop groep had zon bordje over het hoofd gezien en heeft een paar honderd meter extra moeten lopen.  De Schotse Hooglanders, die in dit gebied grazen, hebben we niet gezien, dus we hoefden niet de verplichte afstand van 25 meter, zoals op de borden aangegeven, in acht te nemen. Gelukkig brak na een klein uur de zon door en gingen de handschoenen uit en de dassen los. De rode route kende, zoals Virgin het noemde, een bypass. Een klein stukje groene route en dan via een vlonderbrug over het water weer terug voor het vervolg van rood. Het waaide daar aardig en het water was watonrustig. Al lopend over deze brug werd mijn evenwichtsgevoel op de proef gesteld, alsof ik op een schommelende boot liep. Dick en ik vroegen ons af de hoeveelste wandeling dit was. Hij heeft thuis zijn archief erop nageslagen en dit was al onze elfde wandeltocht! Na anderhalf uur waren we terug bij af en hebben we in de zon op het terras van t Moaske koffie gedronken met of zonder Moerse koek. Toen realiseerde ik me dat ik onderweg geen foto gemaakt had, dus mocht de ober een foto van ons maken.  De Moerse koek voor Anne liet op zich wachten en dat vond Fer wel erg sneu voor haar, dus gaf hij haar zijn laatste stuk. Terwijl ze het bordje op tafel zette kwam de serveerster met de koek voor haar. Voordat zij er erg in had stak Fer al zijn vinger op zodat hij de koek kreeg. Maar gelukkig gunde hij Anne een heel stuk en hebben ze weer geruild. Na nog een tweede kop koffie voor een aantal mensen vertrokken we allemaal  met een voldaan gevoel huiswaarts. Het was weer gezellig en blijft nog steeds voor herhaling vatbaar, kregen we (Virgin en ik) te horen. Daar gaan wij voor!!!

 

Ria Britsia