Wij zijn…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Even voorstellen … ik ben Yvonne van den Nouweland

Ik ben 70 jaar en getrouwd met Bart, die jullie inmiddels ook kennen. We hebben een zoon en sinds september een Chinees-Nederlands kleinkind. Ik ben geboren en getogen in Tilburg en woon al zo’n 34 jaar in Goirle. Ik ben coupeuse-modeontwerpster geweest in de confectie totdat ik een kind kreeg. Daarna maakte ik kleding voor enkele dames. Later gaf ik thuis les aan een paar groepjes vrouwen; dat was heel gezellig. Ook hielp ik op school mee als hulpmoeder. Ik ben graag (vaak creatief) bezig met schilderen, naaien, knutselen en daarnaast met puzzelen, fietsen, wandelen, reizen, oen, googelen op internet en uiteraard muziek maken en beluisteren. Als kind speelde ik piano (les aan huis samen met twee broers), dat duurde niet lang want mijn moeder werd er dol van! Zo’n 15 jaar later kwam er een harmonium in huis, later een piano. Ik ging op pianoles en heb met plezier gespeeld. Dit was wel een enorm geploeter. Maar na jaren mis je het samenspel met anderen. Bart was inmiddels begonnen bij het orkest de Filterkes, ik ben wat later erbij gekomen en bespeelde tamboerijn en ‘schudbeker’. Al gauw wilde ik meer; ik verkocht de piano en leerde mezelf sax spelen uit een boek. Ik heb er nooit spijt van gehad. Na de Filterkes (zo’n 3 tot 4 jaar) volgden de band Fervent, De Grenskapel (huisorkest bij Mieke Pap in Poppel), de Vriendschap en tenslotte het Seniorenorkest Hart van Brabant, dat ik vanaf de oprichting heb meegemaakt en waar ik met veel plezier speelde, ’ zo’n 12 jaar.. Toch was ik aan een nieuwe uitdaging toe: na hier te hebben ingevallen in het voorjaar leek het me wel leuk hier verder te gaan …

Yvonne

Ja, en ik ben Bart, …

 

de ‘andere helft’ van Yvonne. Ook geboren in Tilburg en nu wonend in Goirle. Een jaartje ouder met een andere voorgeschiedenis. Ik heb als leraar gewerkt in het basisonderwijs en op de opleiding moesten alle toekomstige meesters leren blokfluit spelen. Dat was eigenlijk mijn eerste actieve muziekbeoefening. Met als doel groepen kinderen blokfluitles geven met de methode ‘De Jonge Blokfluiter deel 1, 2, …’. Dit soort muziekonderwijs is een stille dood gestorven en de fluit bleef in de kast liggen. Na jaren begon het spelen weer te kriebelen. Via een poging iets op een gitaar te doen ben ik bij de sax terecht gekomen (als jazz liefhebber) en op les gegaan.
Dan ga je op zoek naar een groepje, een dweilorkest, een grotere groep en zo groeide het vanzelf. Een aantal heeft Yvonne al genoemd. Samen spelen met anderen geeft veel voldoening. Ik begin me thuis te voelen in de groep en het repertoire trekt me erg aan. Maar er is meer dan oefenen en muziek maken: ik
geef taal- en inburgeringsles aan een statushouder. Met zwemmen, fietsen en wandelen houd ik me ook bezig en ik ben sinds kort oppas-opa voor Lucas. Ook de volkstuin mag niet vergeten worden; er is niets zo lekker als wat je zelf uit de grond trekt! Ik hoop nog lang met genoegen muziek te maken in deze club. Ik wens iedereen veel muzikaal plezier en ontspanning! Groet aan iedereen,

Bart