Drukte onder mijn hersenpan

Meanderend, compartimenterend verzamel ik uit mijn, in keurige rijen opgeslagen brein, warrige ideeën om er een lopend en logisch verhaal van te maken. Beelden visualiserend kom ik tot een productie waar een bestsellerschrijver enorm jaloers op wordt. Ik sluip rond in de occulte wereld der letteren. In elke zijgang liggen ze keurig gestapeld inclusief accenten in hun onderkasten op hun beurt te wachten. In het bovenste compartiment ligt dezelfde letter in ‘Kapitaal’. In de onderkast is het drukker, daar dit type vaker voorkomt. En dan start het meanderen. Telkens wanneer men de juiste denk te hebben komt de ‘Spellingscorrectie’ om de hoek kijken en vraagt of je wel de juiste volgorde hebt. Een naar fenomeen dat in deze wereld rond schuifelt als je het mij vraagt. Het voorwerk gebeurt op de andere afdeling ‘Tekst-Kwab’ geheten. De bedoeling daarvan is, een idee uit de ‘I-kwab’, spontaan ontstaan dan wel terloops binnengelopen, enige vorm te geven. In een andere kwab, de ‘M-Kwab’ ontstaan ideeën om muziek vorm te geven. Personen met een zo sterk ontwikkelde kwab en zij die er wat nuttigs mee doen zijn naast componisten, arrangeurs en dirigenten. Hun notatie is een vrij lastige, eentje om gek van te worden! Aan en tussen dunne lijnen hangen tekens op waarde, ze geven lengte en klank aan. Al schrijvend kan men niet horen of het klopt, of het juist klinkt. Een akkoord is nodig om het te staven en mede daarvoor zijn  muziekinstrumenten nodig om een en ander te controleren en bevestigd te krijgen. Gecompartimenteerd heet dat een ‘maat’. Aan het begin van een aantal maten staan enge, rare tekens die vertellen welke klep, toets of snaar van het muziekinstrument men moet wijzigen of niet mag raken, om hetgeen wat men leest juist te laten klinken. Zelfs een korte pauze wordt aangegeven en dat klinkt vaak het mooist. De meeste gebruikers/lezers hebben juist last van letters:  pp, mp, mf en fff. Voor dit alles heb je de andere leeskwab nodig. En bij een onjuist gebruikt daarvan legt de dirigent het werk meteen neer! Want: “De componist bedoelde het anders.” Eer zo’n serie maten een ‘Compositie’ wordt, heeft de componist te voldoen aan de logica die deze vorm van communiceren vereist. Is het dan gek dat het stellen van dit soort eisen aan dirigent en orkest haast een gotspe is? Het verhalen en vertalen van het gelezen werk is voor beiden een regelrechte verzoeking.

Geert